Amahoro!

Hallo!!

Intussen zit ik al anderhalve maand in Burundi. Wat vliegt de tijd!

Werk:

Ik ondersteun 3 partnerorganisaties van BD: Adisco, CADEC en CAM. Momenteel werk ik vooral voor Adisco. Zij zijn de grootste organisatie, gebaseerd in Buja. Ik werk er binnen het project Haguruka (=Lève-toi! Agit!). Met dit project helpen we gemotiveerde, actieve boerengroepen om autonoom te worden: zowel op het vlak van financiën, als op het vlak van techniek.

Mijn functie bij deze organisatie zal vooral bestaan uit de ontwikkeling van een nieuw mechanisme van mobilisatie van fondsen. Hiervoor moet ik echter eerst de realiteit wat beter leren kennen. Ik heb daarom een uitgebreide vragenlijst opgesteld in verband met alle soorten fondsen die er nu in dit project bestaan. Ik zou dan met deze lijst graag boerengroepen, boerenunies en animatoren op terrein ontmoeten en leren kennen. Ik heb de lijst alvast doorgegeven aan de directeur en hoop morgen te weten wat hij ervan denkt.

Ik hoop echt dat ik binnenkort helemaal aan de slag kan! Nu werk ik ook veel, maar nog niet heel gericht...en dat is een beetje (heel) frustrerend soms.

Terreinwerk

Bezoek bij groepen van CADEC

Sociaal:

De eerste dagen heb ik hier doorgebracht in een protestantse procure en in een rendez-vous hotel. 2 extremen. Maar heel fijn waren deze plekken toch niet. Dan ben ik maar volop beginnen zoeken naar andere jongeren die iemand zochten om mee samen een huis te huren. Alleen is toch maar alleen he! En zo ben ik op Sara gestoten. Zij werkt als junior assistent voor BTC en huurt, samen met haar Burundese verloofde David en diens twee zussen, een leuk appartement. Bij haar heb ik ongeveer een maand gelogeerd!! Heel tof! Twee weken geleden zijn er een 10-tal nieuwe BTC-junioren toegekomen, en sinds vorige week woon ik met 3 van hen in ons huisje! Heel leuk, een eigen stek hebben. We krijgen constant volk over de vloer, heel gezellig!

Een pintje drinken aan het meer, af en toe (tot nu toe van de verte) nijlpaarden zien, naar de markt mooie pagnes gaan kopen, lekker eten, gezellig BBQ-en, een frisse duik nemen in het meer of een zwembad, aan ontspanningsmogelijkheden ontbreekt het hier alvast niet!

Ontspanning: weekendje Nyanza-lac

Ontspanning: weekendje Nyanza-lac

Verlovingsfeest en verjaardagsfeest Sara-David

Voetbalmatch Burundi-Ivoorkust (selectie Afrikaanse Cup)

Kirundi:

Ik volg Kirundi-lessen. Kirundi is een bantoetaal, echt helemaal anders dus dan de andere talen die ik ken. MOEILIJK! Vanavond in de les gaan we dieper in op de 16 klassen bijvoorbeeld: de klasse van de objecten, die van de dieren, die van de mensen,...elk uiteraard met zijn eigen regels. Mja :/


Veiligheid:


In de krant stond een van deze dagen nog 'Danger à Bujumbura'. Er zijn rebellen die zich verstoppen in de bossen van Bujumbura Rural. Hun legertje zou voor het grootste deel bestaan uit gedeserteerde militairen en felle aanhangers van de oppositiepartijen van de vorige verkiezingen. Een maand geleden was het even wat heet. Op enkele dagen tijd werden er eerst een 17-tal boeren dood gevonden in het meer, en daarna 18 dode politiemannen. Werk van de rebellen waarschijnlijk...Aan de andere kant blijft het toch steeds gaan over rumeurs, men heeft nog niet veel concrete feiten blootgegeven...

De laatste weken lijkt het mij wat rustiger. Er is altijd wel veel leger en politie op straat. (Of dat een goede zaak ik weet ik wel nog niet echt. Zij zijn hier echt enorm enorm corrupt) Ook zijn alle wegen naar het paleis sinds de aanslag van de Somaliërs in Oeganda, afgezet. Burundi heeft immers veel soldaten zitten in de Afrikaanse Unie in Somalië en heeft al bedreigingen ontvangen. Er zijn ook veel paspoort- en wapencontroles. Went wel?

Zozo, dat was even een bondige samenvatting van mijn leventje hier.

Nu hopen dat ik dit gepost krijg ;)

Hele dikke zoen aan iedereen!! Keep me posted!

Nagasaka, Stephanie

Stage in Oeganda

Hallo!!

Ik heb de eerste twee weken van september in Oeganda doorgebracht bij wijze van 'stage'. Ik heb gedurende 10 dagen nauw samengewerkt met een coöperante van Broederlijk Delen die gespecialiseerd is in microfinanciering. Haar werkervaringen zullen zeker relevant zijn voor mijn toekomstig werk in Burundi.

Zo heeft zij een workshop gegeven voor de vertegenwoordigers van de partnerorganisaties van BD en hun boerengroepen in Lira, in de Lango-regio, helemaal in het noorden van het land.

Lira, Lango-regio, Noord-Oeganda

Tijdens deze workshop werd nagedacht over welke financieringsmogelijkheden op dit moment worden aangewend door de boeren voor enkele specifieke doeleinden. Zo kwam men tot de constatatie dat er wel voldoende financiële middelen ter beschikking staan voor de economisch actieve boeren; maar dat er voor de boeren die zelfvoorzienend zijn in hun eten, geen aangepaste kredietsystemen bestaan...

Zo zijn er wel veel microkredietinstellingen aanwezig in Lira. Het probleem is echter dat zij een garantiebewijs willen voordat ze een lening geven. Er zijn echter boeren die echt niets te bieden hebben, en dus geen recht hebben op een lening voor bijvoorbeeld de aankoop van ossen en een ploeg.

Aan deze doelgroep worden er informele kredieten aangeboden door enkele lokale NGO's. Zolang het geld dient om iets productiefs te doen dat past in de visie van de NGO, dan geven zij aan flexiebelere condities leningen. Voorwaarde is wel dat de boeren zich organiseren in groepen. De groep staat dan garant voor de terugbetaling. Als 1 lid niet terugbetaalt, dan moeten de andere leden daar voor opdraaien. Met behulp van dit solidariteitsprincipe kunnen deze boeren een lening vastkrijgen en zijn de partnerorganisaties zeker van een terugbetaling.

Na 6 maanden, of een jaar, is het geleende krediet normaal terugbetaald, hetzij in natura hetzij cash. Dan kan dat krediet doorgegeven worden aan een volgende boerengroep. Op deze manier blijft dit systeem duurzaam.

Dit is zowat het algemene idee van een informeel kredietfonds (of rollend fonds).

Dergelijke systemen van rollende fondsen vergen echter een strikt en duidelijk reglement voor de partnerorganisatie, voor de boerengroepen en voor de boeren zelf. Ze vereisen ook aangepaste monitoringssystemen en evaluatietechnieken op verschillende niveaus.

Rond deze moeilijke thema's werd er gediscussieerd tijdens de workshop.

Debat

Een resultaat van een groepswerk: 'Ontwerp een gezondheidsfiche die elke analfabete boer kan bijhouden om de gezondheid van elk van zijn varkens te beëvalueren op lange termijn'. Op deze manier kan ook worden bijgehouden wat er met de piggetjes gebeurt nadat het 'moedervarken' als rollend fonds is doorgegeven aan een volgende groep. Zijn ze gestorven? Hebben ze zelf piggen gekregen? Zijn ze verkocht?... En zo eigenlijk: 'Heeft de boer iets productiefs gedaan met zijn krediet?'

Terreinbezoek met ICES, een partnerorganisatie van BD. ICES heeft een jaar geleden 5 varkens geschonken aan deze vrouwengroep. De varkens lijken in zeer goede gezondheid en hebben reeds heel wat biggen gekregen. Binnenkort moeten de volwassen varkens worden doorgegeven aan een volgende groep en moet deze vrouwengroep proberen om zelf een duurzame varkensteelt te maken, vertrekkende van de biggen die ze nu in hun bezit hebben.

Oversteek van de Nijl

Het was echt een zeer interessante en leuke ervaring in Oeganda. Nog eens bedankt Frans en Lut voor de hartelijke ontvangst, de goede raad, en al jullie hulp! Het zal zeker van pas komen!

Heel veel liefs aan iedereen in België!!!

Vergeet me zeker niet op de hoogte te houden van al jullie ondernemingen, avonturen en twijfels!!

Zoen!!! Stephanie

PS: Dit bericht is 15 septmber geschreven, maar pas vandaag, 2" september is de internetverbinding snel genoeg om ze te kunnen posten :/

Coöperante in Burundi

Dag iedereen,

Na de verwoestende aardbeving van 12 januari 2010, ben ik, samen met 3 andere vrijwilligers en 2 coöperanten van Broederlijk Delen geëvacueerd uit Haiti. Alles ging op dat moment verschrikkelijk snel. De communicatiekanalen in Haiti lagen plat. Van vele mensen wisten we niet of ze nog in leven waren. Het was echt moeilijk om me terug aan te passen in België. Mijn hoofd en hart lagen nog steeds in Haïti. Daarom ben ik in mei voor een maand op eigen rekening naar Haiti teruggekeerd. De toestand is er nog steeds ermbarmelijk. De straten en pleinen zijn bezet met tenten en het puin is nog steeds niet geruimd. Drinkbaar water is niet makkelijk te verkrijgen en de prijzen van het voedsel zijn gestegen. Het gevoel was zeer dubbel. Aan de ene kant deed het echt deugd om mijn collega's en vrienden terug te zien, aan de andere kant deed het ook enorm veel hartzeer om Haïti (weer) in deze toestand te moeten verlaten.

Mijn ervaring in Haïti heeft een diepe indruk bij me achtergelaten. Ik heb veel nagedacht over het concept van ontwikkelingssamenwerking. Vele NGO's geven gratis zaaigoed, opleidingen ...Iteca deed dat bijvoorbeeld nooit. De plannen en ideeën kwamen altijd van de Haitianen en ik begeleidde en hielp hen zo veel ik kon. Maar alles lag in hun handen. En daar houd ik van. Zo moet ontwikkelingswerk zijn volgens mij. En als alles dan echt goed gaat, dan hebben de landen in het zuiden ons na zoveel jaar helemaal niet meer nodig...

Op 2 september vertrek ik als coöperante voor Broederlijk Delen naar Burundi. Ik zal er gedurende 2 jaar werken voor de organisaties ADISCO, CADEC en CAM. De projecten die ik er zal ondersteunen hebben vooral te maken met lokale spaar-en kredietsystemen.

Via deze blog zal ik jullie wederom op de hoogte houden. Ik zal wel mijn uiterste best doen om deze keer iets vaker iets te posten ;)

Groetjes, Stephanie

PS: In Gros Morne is KOPKOMFG momenteel aan het onderhandelen met Coca-Cola. Zij zijn geïnteresseerd in de Haitiaanse mango's en bieden KOPKOMFG betere condities en een betere prijs aan dan de vorige opkoper Miranel. Zodra ik iets meer weet, zet ik het op deze blog.

Vakantiekiekjes

Hallo!!!

Lang geleden en veel gebeurd. Eerst en vooral zou ik me willen excuseren voor al de on/laat beantwoorde mails de voorbije 2 maanden. De eerste drie weken van augustus heb ik echter bezoek gehad van Matthias en Jo en maar liefst 1 dag na hun vertrek is mijn mama me voor nog eens drie weken komen vervoegen. Een en al vreugde dus. Ik heb (bijna) geen seconde van hun aanwezigheid willen missen door me achter de computer te zetten...

In dit blogberichtje wil ik het vooral over deze vakantie hebben. We hebben immers zowat heel het land doorkruisd, een hoop mensen ontmoet en talrijke ervaringen opgedaan.

Jo, Matthi, Marijke en ik zijn eerst naar Gros Morne gereisd. Daar was 'festifransik' van start moeten gaan. Dit had een groot festival rond mango's moeten zijn... Vandaaruit zijn we naar Cap Haitien getrokken, de tweede grootste stad van het land. Ik vind het alvast veel mooier en gezelliger dan Port-au-Prince. Niet al te ver van deze stad, in Milot, liggen de citadel 'La Ferrière' en het paleis 'Sans Souci', de twee grootste bezienswaardigheden van het land. Na een week noorden zijn we teruggekeerd naar Port-au-Prince om de volgende dag te vertrekken naar het zuidelijke stadje Jaqmel. Marijke had maar een weekje vrij, dus heeft ons in PAP moeten verlaten. Vanuit Jaqmel hebben een bezoek gebracht aan de Bassins-Bleu. Dit zijn hele mooie watervallen, ideaal om je eventjes lekker te verfrissen en uit te rusten. Enkele dagen later zijn we naar Les Cayes gegaan en daar hebben we de boot genomen naar Ile-à-Vache, een prachtig eilandje zonder auto's, brommers, enzo. Op Ile-à-Vache zijn Matthi en ik een beetje ziek geworden. We besloten we terug te gaan naar Les Cayes om daar wat te relaxen. Na een heel kort bezoekje in het ziekenhuis zijn we terug naar Port-au-Prince gegaan, om het daar nog wat rustiger aan te gaan doen. Rond Port-au-Prince hebben we de laatste week Fort Jacques bezocht, Croix-des-Bouquets, Rue des Artists, Marche de Fer, Chan Mas,...

Met mama heb ik het omgekeerde gedaan. We zijn kalm in Port-au-Prince begonnen. We hebben daarna enkele stevige wandelingen gemaakt in de bergen van Fermathe, Kenscoff en Furcy. Mama wou alle plaatsen zien waar ik gewerkt had. De boerderij van Gressier kon dus niet ontbreken. Natuurlijk heb ik haar ook mee naar Gros Morne genomen. De grote 'attracties' van Cap Haitien kon ik haar natuurlijk ook niet ontzeggen. De laatste week zijn we naar Port Salut, een vissersdorpje in het zuiden gegaan. In Port-à-Piments hebben we de grootste grot van de Caraiben kunnen bezichtigen.


Moet nog even bij gezegd worden: deze zes weken reizen zijn ondernomen met het openbare vervoer: bussen, taptaps, bootjes, paarden en moto's en bij een hitte van 35 tot 40 graden. Conclusie: Haiti is prachtig, maar je moet er veel lef, wil en uithoudingsvermogen voor hebben
:-) Sèlman pou moun ki fèm anpil! Bedankt Matthi, Jo en mama voor deze heerlijke weken!

Ziehier willekeurig enkele vakantiekiekjes.

Een ietwat langer dan verwachte wandeling op Ile-à-Vache

Palais Sans Soucis, MilotKust waar je boot moet nemen Les Cayes --> Ile-à-Vache

Voodooceremonie Gros Morne

Openbaar vervoer (1): Matthi in taptap Mama in grot, Port-à-Piments Openbaar transport (2): Stephanie op moto Boukan Richa, Gros MorneGros MorneFermatheOpenbaar vervoer (3): bus Cap-Haitien --> PAP

Beklimming naar Citadel La Ferrière

Vissers, Port Salut

Port-au-Prince

Gros Morne

Marche en Fer, Jaqmel

Bassins-Blue

Port Salut

Haitianen met hoogtevrees, Citadel La Ferrière

Cap Haitien

De volgende keer meer over mijn werk hier. Ook best veel evolutie!

Bedankt voor alle leuke en lieve mailtjes en voor de toffe verrassingen die Jo, Matthi en mama in jullie naam naar hier hebben gebracht!

Tot de volgende!!

Stephanie XXXXX

Update

Dag iedereen!!

Dat is alweer lang geleden he! Hoe gaat het daar in België? Het land heeft een tijdje op stelten gestaan door een pasgeboren olifantje heb ik gehoord ;-) En de verkiezingsgekte is gedaan. Ik kan me voorstellen dat dat wel een beetje een opluchting zal zijn.

Hier gaat alles prima met mij. Ik ben nu coördinatrice van het 'projet d'appui de la production et la commercialisation de mangues fransiques, Gros Morne'. Dat heeft uiteraard tot gevolg dat ik vaak in het noorden zit. Er is daar echter geen internetverbinding, en vaak is er zelfs geen GSM netwerk. Geen zorgen maken dus als je een tijdje niets van me hoort :-)

Iteca ondersteunt KOPKOMFG, de 'Koperativ Prodiksyon ak Komersializasyon Mango Fransik, Gwomon'. De laatste weken heeft KOPKOMFG grote vooruitgang geboekt. We zijn er in geslaagd enkele camionnen mango's te verkopen voor export naar de USA en naar Canada en dit tegen een prijs die een stuk hoger ligt dan voorheen. De leden van de coöperatief werken heel goed samen en zijn echt gemotiveerd en dat levert zijn vruchten. JMBitto, de grootste mango-exportateur van Haïti, dreef eerst spot met ons en vertikte het zijn prijs te verhogen. Positieve geruchten moeten de ronde gegaan zijn, want vorige week belde hij ons terug op, met het voorstel een camion op de kopen voor 55 gourdes per douzen in plaats van 45 gourdes!

Het zijn de leden van KOPKOMFG zelf die de mango's gaan plukken en ze met ezels naar één van onze voorlopige centra brengen. Daar worden ze geselecteerd, gewassen en afgedroogd. Ze worden op een speciale manier gestapeld in een huisje tot de camion ze komt ophalen. Die camion rijdt naar Port-au-Prince en daar wordt alles nog eens geselecteerd en behandeld om dan uiteindelijk op de boot te worden gezet naar de VS of Canada. Hetgeen in PAP gebeurt, ligt tot nu toe nog niet in onze handen...

Iteca is bijna klaar met de bouw van twee grote professionele centra voor de selectie en voor het kuisen van mango's. We zouden ook graag een atelier beginnen voor de transformatie van mango tot jus. De markt hiervoor is immers zeer groot. Morgen heb ik een vergadering met de minister van landbouw om ons voorstel te bespreken en de steun van de staat te vragen. Van woensdag tot de dinsdag erop ga ik tevens naar de Bahama's met een medewerker van de EU. We gaan er de afzetmarkt voor fruit bestuderen. De Bahama's zouden een hogere prijs geven en minder eisen stellen voor de import van sinaasappels, mango's, advocado,...dan de USA en Canada. We hebben er ook een afspraak met de minister van buitenlandse zaken! Ik ben zeer benieuwd! WOOHOO!

Mij mij alles goed, zoals je ziet. De algemene situatie in Haiti is echter minder stabiel. De voorbije twee weken zijn er studentenmanifestaties geweest omtrent het minimumloon. Dat staat nu vast op 70 gds per dag (1,5 $). Er is echter een wetsvoorstel ingediend om dit te verhogen naar 200 gds (5 $). Eergisteren is gebleken dat de president dit niet wilt tekenen. Tijdens deze manifestaties zijn auto's vernietigd, stenen gesmeten naar de politie en de MINUSTAH, de blauwhelmen, hebben overvloedig traangas gebruikt. Scholen en het staatshospitaal zijn geëvacueerd. Donderdag 18 juni, heeft de MINUSTAH een man neergeschoten tijdens een begrafenis van een populaire en politiek actieve pater. Aanleiding hiertoe is nog niet duidelijk. Daarna zijn er ware rellen uitgebroken tussen de burgers en de veiligheidsmachten. Het volk heeft het lijk van de jongeman tot voor het paleis gedragen. Kortom: chaos alom. Vandaag zijn het tevens verkiezingen. De tweede ronde al, omdat de vorige keer te weinig mensen waren gaan stemmen...

Voor de rest..De regen valt overvloedig. De wegen zijn in ermbarmelijke staat. Bruggen zijn ingestort en op sommigen plaatsen veroorzaken in de modder vastzittende camions voor files van enkele dagen lang...

Ik sluit af met enkele 'sfeerbeelden' van Port-au-Prince:

Een dikke zoen aan iedereen!!! En ja, blijkbaar heb ik mijn gegevens nog steeds niet doorgegeven. Bij deze: Stéphanie, Iteca, 3ème Ruelle Rivière #3bis, B.P. 15544, Pétion-Ville, Port-au-Prince, Haïti en mijn GSM-nummer is (0059) 36 55 66 21.

Ik mis jullie hoor! Het is toch niet zo gemakkelijk Haïtaanse vrienden te maken! Zeker jongens niet. Er zijn er veel die na 5 minuten van je houden en met je willen trouwen. In het algemeen is iedereen snel passioneel verliefd op iedereen, maar het is ook weer snel gedaan. 'Amour chocolat' wordt dat ook wel eens genoemd. 'Gewone' vriendschappen vergen veel meer werk :-)

Tot hoors! Stephanie XXX

RARA, mango's en verkiezingen

Dag iedereen!

Ik weet het, ik heb vrij lang op me laten wachten...Ik zal het proberen goed te maken ;-)

Het is enorm druk geweest de laatste weken. Eerst en vooral waren er de RARA-feesten. De hele periode tussen Karnaval en Pasen, en vooral tijdens de week van Pasen zelf, zijn er muziekgroepjes die door de straten dolen, zij heten RARA. Er staat dan een heleboel volk langs de kant van de weg te wachten tot er zo een groep passeert. Wanneer dat het geval is, zijn de mensen door het dolle heen en stappen en dansen ze een heel eind mee, tot ze niet meer kunnen. De muzikanten maken hun instrumenten zelf en gaan vaak de hele nacht door. Dit hele gebeuren vindt eigenlijk plaats binnen het voodooisme. Binnen elke RARA-groep zit een voodoopriester die hoopt bezeten te worden door de 'lwa'. Dit zijn geesten die de mens in contact kunnen brengen met de 'hogere wereld'.

Ik ben naar de RARA-feesten gegaan in Leogane. Dat zijn de bekenste van het land. Als blanke is het echter niet gemakkelijk volledig door te dringen tot de kern van zo een RARA-band. Als dat dan toch gebeurt, wordt je zo geplet dat het absoluut onmogelijk is dan een foto te nemen. Gelukkig waren er enkele stevige dame mee die me daarbinen wat beschermd hebben....

Dan was er natuurlijk nog Pasen zelf. Hier thuis was er een familiefeest. In de namiddag ben ik met een vriendin naar een optreden geweest in de grote cinemazaal van Potoprens. Hetgeen ik niet op voorhand wist, was dat het een concert was dat, op zijn zachts uitgedrukt, religieus getint was. Constant 'Halleluja' en op de knieën vallen enzo...Hmmmm...een nieuwe ervaring voor mij zal ik maar zeggen :-)

Maandag 13/04 ben ik vertrokken naar Gros Morne, een stadje in het noordwesten. Iteca leidt daar een heel groot project rond mango's. De regio rond Gros Morne is immers de enige zone ter wereld waar de mango fransik groeit. Dit is een zeer lekkere, sappige mango met weinig draadjes. Ze wordt gezien als dé beste soort mango en de vraag op de internationale markt is zo goed als onverzadigbaar. Een groot probleem is echter dat de boeren in Gros Morne niet diegenen zijn die het geld van de export opstrijken. Zij zitten totaal in de grip van de 'voltijè', de intermediairen die hun mango's komen opkopen, naar Potoprens transporteren en daar doorverkopen aan de grote exporteurs. Ze geven de boeren in GM 25 gourdes, wat overeenstemt met 0,5 euro, voor een douzen mango's. We spreken over mango's die gemakklijk aan 8 dollar per stuk verkocht worden in de VS! In plaats van 12 mango's te nemen voor een douzen, nemen ze er 20 tot 25 omdat er volgens hen in zeker de helft van de mango's wormen zitten. Dit is helemaal niet het geval! Vorig jaar zou er welgeteld 1 mango fransik met wormen gemeld zijn in de VS! En zo kan ik blijven doorgaan. De handelsbalans zit compleet scheef!!


Iteca is nu al twee jaar bezig met het op poten zetten van een cooperatief. Zij mobiliseert zo veel mogelijk producenten van de mango fransik om samen 1 blok te vormen en op deze manier een druk te kunnen uitoefenen op de 'voltijè'. Op deze wijze kunnen ze bijvoorbeeld een betere prijs opeisen. Iteca is nu ook ver gevorderd in gesprekken met een van de grootste mango-exporteurs, Bitto genaamd. Zij zijn bereid mango's rechtstreeks te kopen bij de boeren ginder. Zij zouden dan een contract sluiten met de Cooperatie om elk jaar een bepaalde hoeveelheid mango's te kopen tegen een vast overeengekomen prijs. Op deze manier worden de intermediairen overgeslaan en verdienen de boeren zelf meer aan hun mango's. Hierin kadert dan ook hetgeen waarmee ik op dit moment bezig ben. Twee weken lang ben ik bij de leden van de Cooperatie langsgegaan om enquetes te gaan afleggen in verband met de hoeveelheid mango's die ze kunnen verkopen, de prijs die ze er nu voor krijgen, de prijs die ze ervoor zouden willen krijgen,...Ik heb nu zo een 500tal enquetes in mijn bezit. Die ga ik deze week verwerken en volgende week komt Bitto nog eens met ons praten. Met behulp van de resultaten zouden we dan een concreet contract kunnen opstellen. Ik kan zo nog eventjes doorgaan over ons project in Gros Morne, maar ik denk dat dit zo wat de grote lijnen zijn...


Ziehier enkele foto's van in Gros Morne:

4 gaten in de achteband van onze moto, dus wij naar de garagist

Gros Morne wordt omgeven door 3 rivieren met heel veel aftakkingen, waar je dus ook naartoe gaat, je moet hem altijd wel ergens over...

Gros Morne is een gebied dat heel fel getroffen is door de cyclonen Ike en An vorige zomer. Er is geen weg meer, het ziekenhuis is weggewaaid, de scholen gesloten,...Het cyclonenseizoen (juni-okt) baart vele mensen zorgen.

Intussen zijn de verkiezingen ook gedaan. Alles is bijzonder kalm verlopen, buiten een paar rellen en brandstichtingen in het westen. Het is te kalm verlopen eigenlijk. Er is geen kat gaan stemmen. Morgen wordt duidelijk of de verkiezingen geldig worden verklaard of niet. Wanneer dit niet het geval is zou dit weleens kunnen leiden tot spanningen. Alweer afwachten dus...

Tot de volgende keer! Een hele dikke zoen aan mijn familie en mijn vriendjes, ik mis jullie hoor!

Zoals beloofd probeer ik er steeds een foto met mezelf op bij te steken. Mijn keuze beperkt zich echter vaak maar tot 1 of 2. Ik heb enkele Braziliaanse vrienden gemaakt deze week. Zondag hebben we samen doorgebracht. Zo lekker gaan eten op restaurant (rijst met bonen en omdat het zondag is een stuk vis en enkele zoete aardappelen en een Prestige, hmmmm...), wat wandelen en zelfs gekickerd! Heerlijk lui!

Daaaag!!! XXXXX